Verhaal uit de praktijk

Ivo is vader van twee kinderen. Hij doet alles voor hen — dat is duidelijk vanaf het eerste gesprek.

Maar ergens onderweg is er iets verschoven.

Elke keer dat zijn kinderen thuiskomen van bij hun moeder, scant hij hun gedrag. Zijn ze stiller dan normaal? Gespannen? Heeft ze iets gezegd? Hij leest elk signaal door de bril van wat daar misschien is gebeurd, niet door de bril van wat zijn kinderen nu nodig hebben.

Hij is aanwezig. Maar hij is er niet echt.

Zijn hoofd zit bij haar. Bij wat ze doet, wat ze zegt, wat ze de kinderen meegeeft. Zijn energie gaat naar analyseren en controleren — tot hij volledig opgebrand is, terwijl zijn kinderen gewoon hun vader nodig hebben.

Wat Ivo moest leren — en wat zo moeilijk is in een PSO-situatie — is de focus verplaatsen. Van wat gebeurt daar naar wat gebeurt hier. Van controle en analyse naar aanwezigheid en regulatie.

Want zijn kinderen hebben geen vader nodig die alles in de gaten houdt. Ze hebben een vader nodig die er écht is.

Wist je dat…

Bij parallel solo ouderschap de grootste uitdaging vaak niet de andere ouder is, maar de mentale ruimte die de andere ouder blijft innemen?

Hyperalert ouderschap is een veelvoorkomend patroon — en het kost enorm veel energie die eigenlijk voor je kinderen bedoeld is.

Wat het zo moeilijk maakt: de waakzaamheid is geen slechte gewoonte, het is een overlevingsmechanisme. Dezelfde reflex die je tijdens de relatie beschermde — alles in de gaten houden om conflict te vermijden — houdt je nu gevangen.

Je probeert te controleren wat de ander doet, maar je eindigt precies in dezelfde dynamiek als vroeger.

De weg uit PSO begint niet bij de andere ouder loslaten. Het begint bij jezelf terugvinden.

Eén concrete vraag?

Als je met één concrete vraag rond jouw situatie wil stilstaan, dan is een Kompasgesprek misschien iets voor jou.

30 minuten. Online. Één gerichte vraag. € 40.