Verhaal uit de praktijk

Annelies (42) is inmiddels zes maanden uit elkaar met haar partner. Na twaalf jaar, veel twijfelen en telkens opnieuw proberen te herstellen wat er nooit echt was, heeft ze de sprong gewaagd.

Ze valt meteen met de deur in huis: ‘Ik ben helemaal op. Is dit wel normaal?’

De stap is gezet, maar twaalf jaar voortdurend ‘aan’ staan laat ze niet zomaar achter zich. Aanvoelen hoe de stemming is. Opletten wat ze zegt. Zich aanpassen, spanning opvangen en haar eigen behoeften opzijschuiven. Ze is nog volop aan het verwerken wat die jaren van haar hebben gevraagd.

Daarbovenop komt het gedeelde ouderschap. Ze hebben twee kinderen, dus er blijven berichten, afspraken en wisselmomenten. Dat contact brengt haar gemakkelijk terug in het vertrouwde patroon: anticiperen op zijn reactie, haar woorden afwegen en achteraf blijven piekeren. Ook wanneer het contact voorbij is, blijft ze er in haar hoofd mee bezig.

Haar vermoeidheid heeft dus twee kanten. Ze draagt de uitputting van de voorbije jaren met zich mee, terwijl het contact in het heden opnieuw energie vraagt. Er is nog weinig ruimte om werkelijk tot rust te komen.

In haar begeleiding gebruiken we ook oefeningen uit Parallel Solo Ouderschap. Die helpen haar om noodzakelijke communicatie beter af te bakenen en op te merken wanneer ze in gedachten opnieuw helemaal bij de ander zit. Zo oefent ze om wat meer afstand te nemen en haar aandacht terug te brengen naar haar eigen leven.

Dat wist de voorbije twaalf jaar niet uit. Het helpt haar wel om vandaag minder van zichzelf te blijven vragen, terwijl ze nog aan het herstellen is.

Wist je dat…

Uit elkaar zijn betekent niet automatisch dat je tot rust kunt komen?

Na een relatie waarin je voortdurend op je hoede was, kun je nog volop bezig zijn met het verwerken van wat je hebt meegemaakt. Wanneer de druk en controle via het gedeelde ouderschap doorgaan, blijft ook het heden veel van je vragen.

Je probeert te herstellen, terwijl je nog steeds moet omgaan met situaties die spanning oproepen. Het aanpassen, vooruitdenken en piekeren kan daardoor blijven doorgaan.

In mijn artikel lees je waarom dit zoveel energie vraagt en welke rol codependente patronen daarbij kunnen spelen.

​Lees ‘Codependentie en vermoeidheid: wat is het verband?’ →​

Ik help je graag...

Herken je hoeveel dit van je vraagt?

Misschien ben je nog volop aan het verwerken, terwijl het contact met de ander spanning blijft oproepen.

Of merk je dat je telkens opnieuw gaat aanpassen, pleasen en piekeren.

In persoonlijke begeleiding kijken we samen naar wat jou uitput en wat je nodig hebt om meer ruimte voor jezelf te krijgen. Met aandacht voor jouw situatie, grenzen en tempo.

​Bekijk de mogelijkheden voor begeleiding →​