Verhaal uit de praktijk

Vorige week sprak ik met Myriam.

Haar zoon van 13 woont bij haar ex. Al een tijdje. En Myriam wilde weten hoe ze haar kind zo snel mogelijk weer thuis kon krijgen. Ze zocht interventies, strategieën, manieren om het te versnellen.

Ik begreep haar pijn volledig. Een moeder die haar kind mist — dat is een van de zwaarste dingen die er bestaat.

Maar ik stelde haar een andere vraag.

Wat gebeurt er als een jongen van 13 — die er rotsvast van overtuigd is dat jij de slechterik bent — plots bij jou moet wonen?

Even stilte.

Want een puber die vanuit die overtuiging bij je inwoont, brengt niet alleen spanning voor jou mee. Ook voor je andere kinderen. De thuissituatie wordt onvoorspelbaar. Soms zelfs onveilig.

Myriam had daar nog niet zo over nagedacht. Ze was zo gefocust op het doel — haar zoon terughalen — dat ze de vraag hoe en wanneer nog niet had gesteld.

Soms is de moedigste stap niet duwen, maar even stilstaan.

Wist je dat…

Bij ouderverstoting bij pubers de meest effectieve strategie vaak niet juridisch is, maar relationeel? Pubers vormen hun eigen meningen en zijn nauwelijks van buitenaf te sturen — ook niet door een rechter of bemiddelaar.

De tijd zijn werk laten doen en de deur altijd openhouden — zodat je kind later zelf de waarheid kan zoeken.

Maar eerlijk gezegd is dit ook de zwaarste weg voor een ouder. Want aanwezig blijven, ook van op afstand, vraagt een kracht die nauwelijks te beschrijven is.

Eén concrete vraag?

Als je met één concrete vraag rond jouw situatie wil stilstaan, dan is een Kompasgesprek misschien iets voor jou.

30 minuten. Online. Één gerichte vraag. € 40.